Aanpakken van acquisitiefraude en andere oplichters

Als ik ergens een hekel aan heb, dan is dat wel aan mensen die op een onrechtmatige of oneerlijke manier geld aftroggelen van hardwerkende mensen. Daarmee doel ik op bijvoorbeeld acquisitiefraudeurs, opportunisten en oplichters.

Zelf is het mij ook een keer overkomen. Mijn bedrijf werd benaderd door het toenmalig productiebedrijf van het tv programma LifestyleXperience. Voor iets meer dan 1000 euro konden we op TV komen. Na de factuur vooraf betaald te hebben bleek dit bedrijf opeens niet te kunnen leveren. We waren voor niets naar de studio gereden. Ook bleek achteraf dat wij lang niet de enige waren die gedupeerd was. Na een dure rechtszaak en een bezoek aan Tienhoven, bij zijn woning en het café van zijn vrouw, bleek het voor mij als gedupeerde niet mogelijk om mijn geld terug te krijgen. Dat kwam omdat de oplichter zichzelf failliet had laten verklaren.

Zo zijn er heel veel ondernemers die op de een of andere manier gedupeerd worden door iemand met kwade bedoelingen. Een van de bekendste voorbeelden daarvan is acquisitiefraude. De ondernemer wordt dan door een oplichter misleid om te betalen voor een onnodig dure en/of overbodige dienst. Bijvoorbeeld door het sturen van spookfacturen, het per telefoon ontlokken van een bepaalde reactie of het laten ondertekenen van een contract.

Lang niet altijd is de vermeende ‘aqcuisitiefraudeur’ volgens de letter van de wet strafbaar bezig. Als je als ondernemer namelijk een overeenkomst aan gaat, dan ben je meestal niet door de wet beschermd, zoals een consument dat wel is. Een getekende overeenkomst is dan een geldige overeenkomst, ook al is dat een zeer dure of onnodige overeenkomst.

Wat kan je daar tegen doen?

Waar de boefjes nogal gevoelig voor zijn, is publiciteit. Als er bijvoorbeeld een uitgebreid en goed onderbouwd artikel verschijnt over de werkwijze van zo’n bedrijf, dan waarschuwt dat veel mensen, waardoor er minder mensen in hun valstrik trappen. Het bedrijf in kwestie kan daar niets aan doen, mits je je artikel goed onderbouwd en zorgt dat je geen smaad en laster pleegt.

Soms vind ik het nodig om zo’n bericht te schrijven. Zo heb ik bijvoorbeeld Flexkom (een piramidespel) en Proximedia (verkoopt bizar dure websites en marketing middels een bindend contract aan bedrijven die de dienst helemaal niet nodig hebben) al eens goed aangepakt. In het geval van Flexkom deed ik dat omdat ik door een aanhanger van dat piramidespel uitgemaakt werd voor nep-ondernemer, als reactie op mijn opmerking dat hij onzin aan het verkopen was. Om hem terug te pakken leek het mij geinig om het bedrijf dat hij promootte eens door te lichten en dat te publiceren.

In het geval van Proximedia deed ik het omdat dat de directeur van dat bedrijf bizarre verzoeken stuurde nadat ik op een forum geschreven had in een topic over dat bedrijf. Toen ik niet aan zijn verzoeken wilde voldoen, bestookte hij mij via zijn advocaat met blafbrieven. Dan vraag je er om, vind ik.

Wat kost je dat?

“It’s a dirty job, but someone’s gotta do it”. Dat is denk ik de beste omschrijving voor het schrijven van dit soort blogs.

Alleen al het hele Flexkom verhaal heeft mij over 3 jaar tijd zo’n misschien wel 2000 uur gekost. Als je er eenmaal aan begint, dan is er wat mij betreft geen weg meer terug. Je moet goed op de hoogte blijven over wat zo’n bedrijf doet, zodat je daarover kan schrijven en zodat de informatie op de blog accuraat blijft. Ik denk zelf dat ik het vrij grondig aangepakt heb en elk facet van het bedrijf belicht en ontmaskerd heb.

Je krijgt echt een enorme berg shit over je heen. Vooral bij Flexkom was dat erg, want veel van de slachtoffers van Flexkom wilden niet geloven dat ze opgelicht werden. Ze geloofden zo erg in de pot met goud die ze voorgespiegeld werd, dat ze mij als de slechterik zagen. Ze dachten dat ik ze die pot met goud wilde ontnemen. Enge ziektes, doodsbedreigingen, ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Maar blaffende honden..

Ook moet je de reacties op de blog goed monitoren. Als een bezoeker van de site ongefundeerd een bedrijf begint te beschuldigen, dan kan ik daar als eigenaar van de website op aangesproken worden. Als je dan ook nog dreigementen in de vorm van schadeclaims krijgt van het bedrijf, haar werknemers en/of hun advocaat, dat moet je sterk in je schoenen staan.

Ik heb de afgelopen jaren reeds van vijf verschillende advocaten, namens drie verschillende bedrijven, brieven gekregen. Ze deden dat allemaal in een poging om mijn blogs, of berichten van mij op een forum, offline te halen. Ze meenden dat ik smaad en laster zou plegen of dat ik auteursrechten zou schenden met mijn publicaties. Op straffe van enorme claims moest ik binnen een zeer korte periode alles offline halen, of anders zou er een rechtszaak komen. Oftewel, het waren inhoudsloze blafbrieven, in een poging mij bang te maken.

Een ander zou misschien schrikken van zo’n blafbrief van een advocaat, maar mij sterkt het juist; Ik weet dat ik op de goede weg zit als ik zo’n blafbrief ontvang. Het bedrijf is in paniek en probeert zo als last resort iets te doen tegen de blogs. Vaak zijn het ook nog derderangs advocaatjes die, zo blijkt na een kleine zoekopdracht via Google, vaker dubieuze mensen en bedrijven vertegenwoordigen, die zo’n brief versturen. Typisch.

Wat levert zo’n blog op?

Maar er zijn ook positieve dingen. Zo heb ik talloze berichten gekregen van mensen die ik heb kunnen beschermen tegen een foute keuze door met deze dubieuze bedrijven in zee te gaan. Ik krijg complimenten over mijn werk van andere ondernemers, bloggers, journalisten, noem maar op. En dat is ook wel eens fijn.

Maar financieel schiet ik er niets mee op. Ik zou misschien een paar tientjes kunnen beuren als ik een advertentie op mij blog zet, maar daarvoor doe ik dit niet.

En de toekomst?

Er is sinds kort een wet tegen Aqcuisitiefraude aangenomen. In het kort komt het er op neer dat de bewijslast omgedraaid is. De vermeende fraudeur moet aantonen dat het product of de dienst die hij levert, fair geprijsd is en dat het waarde toevoegt. Proximedia-praktijken zouden daarmee naar mijn idee tot het verleden behoren. Ik ben benieuwd naar de eerste jurisprudentie, waar ik ongetwijfeld over zal gaan bloggen.

En wellicht dat er binnenkort weer eens een blogje verschijnt over nog weer een bedrijf die het niet zo nauw neemt met de hardwerkende ondernemer.

Geef een reactie